Мужчины любят воевать. В прямом и переносном смысле этого слова. Им нужно спорить, доказывать свою правоту, порой отстаивать ее – даже с оружием в руках. Самоутверждаться: я – самый сильный, умный, главный. Даже если не самый-самый, то хоть чуть-чуть сильнее, умнее, главнее. Если не всего мира, то хоть бы соседа

– Чым сярэбраны ўзрост адрозніваецца ад залатога? – пацікавілася маладая калега, калі мы збіраліся на конкурс ветэранскіх калектываў

Пытанне да знаўцаў гісторыі гродзенскай журналістыкі: што ці, дакладней, хто аб’ядноўвае астравецкую і гродзенскую раённыя газеты, “Гродзенскую праўду” і “Беларусь сегодня”?

Сёння многія аўтамабілі расквечваюць патрыятычныя георгіеўскія і  нацыянальныя чырвона-зялёныя стужкі і надпісы “Дзякуй дзеду за Перамогу”, “На Берлін!”, “Можам паўтарыць!”

Калі надарылася магчымасць паўдзельнічаць у прэс-туры, прымеркаваным да 40-годдзя аварыі на Чарнобыльскай АЭС, не магла не скарыстацца шанцам пабачыць, пачуць, даведацца больш і, што называецца, з першых вуснаў, задаць пытанні, магчыма, сустрэцца з тымі, з кім даводзілася перасякацца падчас работы ў хойніцкай “раёнцы”

Слова “Чарнобыль” у людзей выклікае розныя асацыяцыі. Адны скажуць: якая мне справа, сваіх праблем хапае. Другія спачуваюць людзям, якіх спасцігла бяда. У трэціх жуком-тачыльшчыкам жыве ў сэрцы трывога за родных і блізкіх людзей, якія хоць нейкі час былі там. Ёсць і чацвёртыя – тысячы, дзясяткі тысяч людзей, для каго Чарнобыль супраць волі і жадання стаў часцінкай лёсу. Я – адна з такіх

Антось у вёсцы слыў дзіваком. Жыў бабылём, пенсію атрымліваў нядрэнную, бо ўсё жыццё працаваў на трактары. Але хадзіў абарванцам: у залатаных штанах, засаленых расцягнутых свэтрах, світках з чужога пляча. У магазіне купляў усё самае...